Maria Dolores, czując piekący ból w kształtnej czaszce, powoli i z wysiłkiem otworzyła chabrowe oczy. Zamaskowane postacie odziane w biel pochyliły się nad nią z uwagą.

- Gdzie ja jestem? - spytała słabym głosem.

- Obudziłaś się wreszcie! - usłyszała głos Rosy Ines, w którym lekkie zniecierpliwienie mieszało się z prawdziwą ulgą.

- Co się stało? - szeroko otwarte chabrowe oczęta Marii Dolores patrzyły ze zdumieniem to na siostrę, to na milczące z szacunkiem postacie.

- Panienka ciężko zapadła za zdrowiu wskutek traumatycznego przeżycia - objaśniła jedna z postaci, w której Maria Dolores z wrodzoną bystrością domyśliła się lekarza. - Siedem dni i siedem nocy przeleżała panienka w malignie. Sytuacja była krytyczna, wiec trzeba było zwołać konsylium.

- Ach! - przestraszyła się Maria Dolores.

Rosa Ines dała znak ręką, że chce zostać sam na sam z siostrą. Kiedy lekarze wyszli, popatrzyła na spoczywającą bezradnie na łożu postać, sięgnęła do jednej z licznie zapełniających zamek bezcennych szaf gdańskich i wyciągnęła przepyszną suknię, na widok której rekonwalescentka natychmiast poczuła się zdrowsza. Rosa Ines położyła arcydzieło sztuki krawieckiej na kolanach siostry i oznajmiła:

- Obawiałam się już, ze nie dojdziesz do siebie przed paradą! A zamówiłam dla ciebie suknię u najlepszej i najdroższej krawcowej w mieście! Idealnie skopiowana z modelu, który Julia Robertos miała na Gali Oscarowej!

- Jaką paradą? Przecież dobrze wiem, że w tym miesiącu nie wypada żadne święto! - oburzyła się Maria Dolores, wielka miłośniczka igrzysk z orkiestrą, chorągwiami, sztucznymi ogniami i przystojnymi mężczyznami odzianymi w seksowne mundury.

Rosa Ines nic nie powiedziała, tylko wyciągnęła zza rzeźbionego zagłowia płachtę gazety, której nagłówek wielkimi, złoconymi literami ogłaszał: "Matka Renata de Bergeron narodową bohaterką".

- Parada jest na cześć matki przełożonej?! - zapiszczała Maria Dolores, klaszcząc w ręce z zachwytu, że jej uwielbiana przewodniczka duchowa i niedościgły wzór wszystkich wychowanic klasztoru zyskała wreszcie należny hołd w szerokim świecie. Natychmiast zagłębiła się w lekturze, a nieco uspokojona Rosa Ines przeszła do sąsiedniego pokoju, by wysłuchać orzeczenia konsylium. Lekarze zgodnie i z wielką powagą pokiwali glowami, a przewodniczący wystąpił i oznajmił:

- Ciężki i zagrażający życiu przypadek Histeriosum Niewydymiosum...

***

Tymczasem w odległej republice...

Do sali nadciągnął zaufany zausznik na czele orszaku dwunastu myśliwych uzbrojonych w łapki na muchy, trzech sekretarzy stanu dźwigających największą pałacową drabinę i jednego ministra porządku publicznego niosącego papiery niezbędne do sporządzenia raportu.

Pod czujnym okiem M'sieur de Canard'skiego rozpoczęło się polowanie.

Ciąg dalszy nastąpi

Kiedy Maria Dolores osunęła się na ziemię, Romeo Giertychelii rozejrzał się czujnie, czy nikt nie widzi, po czym podbiegł i z miną uczniaka zaglądającemu po kryjomu w klasowy dziennik pomacał szybkim ruchem zawartość gorsecika dziedziczki. Zawstydzony, sam siebie zdzielił po grzesznej prawicy i przeżegnał się, mamrocząc zdrowaśkę dla uspokojenia rozszalałych zmysłow. Dopiero wtedy ponowił okrzyki:

- Doktora! Na pomoc!

Nie wiedział, że Rosa Inez obserwowała całe zajście z okna, przysłoniętego ciężką, aksamitną kotarą, która wszakże falowała sposób w nie dający się wyjaśnić zwykłym przeciągiem. Widząc, co się wyprawia na dole, prychnęła z oburzeniem, po czym uznała, że niestety nie obejdzie się bez jej interwencji. Z westchnieniem żalu kazała urodziwemu parobczakowi przestać i naciągnąć kalesony, sama strzepnęła zadartą spódnicę, przygładziła włosy i dostojnym krokiem zeszła na dół, przywołując jednocześnie kucharkę Isaurę i resztę służby.

- Przynieście nosze, natychmiast! - zadysponowała. - Trzy sztuki!

- Ależ jaśnie panno, mamy ino dwa truchełka - zdziwiła się kucharka.

- Nie szkodzi, zaraz będzie i trzecie! - odrzekła mściwie starsza dziedziczka. Wprawdzie nie pałała do naiwnej i mało bystrej Marii Dolores wielką siostrzaną miłością, ale poczuwała się do rodzinnej solidarności.

Kiedy wparowała na taras z gromadką służących, Romeo Giertychelii klęcząc przed Marią Dolores okrywał ją własną marynarką. Na widok Rosy Ines powstał i zbolałym głosem oznajmił:

- Biedactwo zemdlało z wrażenia. Tłumaczyliśmy sobie ręcznie pewne sprawy z seniorem Alfonso i jej biedne nerwy tego nie wytrzymały - dodał, kiwając głowa ze współczuciem.

- Senior, daruj sobie to expose. Wszystko widziałam! - przerwała mu Rosa Ines.

Romeo zagapił się na nią ze zgrozą i nawet nie zauważył małej piąstki, mknącej z prędkością komety. Za to doskonale poczuł, jak wylądowała na jego szczęce. Nad jego głową zawirował milion gwiazd, a potem nastała ciemność.

- Nikt bezkarnie nie podnosi ręki na kobiety naszego rodu! - zagrzmiała Rosa Inez. - No chyba, że same sobie tego życzą - dodała po cichu, tak, by służba nie usłyszała.

- Czego się gapisz, głupia? - zwróciła się do zastygłej ze zgrozy kucharki Isaury, gromiąc wzrokiem resztę zbitej w kupkę gromadki. - Wszak mamy i trzecie truchełko. Ładujcie na nosze!

***

Tymczasem w odległej republice...

Podczas gdy zaufany zausznik przeczesywał pałac prezydencki w poszukwianiu łapki na muchy, M'sieur de Canard'ski postanowił skrupulatnie zanotować datę wydarzenia w swym notatniku "tajne przez poufne".

- Nie zaszkodzi odwiedzić pałacowego astrologa. Na pewno znajdzie wytumaczenie dla tej dramatycznej sytuacji w jakiejś złowróżbnej koniunkcji maleficznych planet - pomyślał, zatykając jednocześnie uszy, które puchły już od tego ciągłego "fonhołm".

Ciąg dalszy nastąpi

Przyszpilony do dębowego blatu Jesus Alfonso w panice rozejrzał się na boki, licząc może na interwencję czujnej Rosy Ines, jednak znikąd nie nadchodził ratunek. Wobec faktu obecności ważnej widowni w postaci zarumienionej z emocji Marii Dolores nie miał innego wyjścia, jak stawić czoła potężnemu wrogowi, który wszak tak niedawno był jego sojusznikiem.

- Nigdy więcej nie łap dwóch srok za majtki, patafianie! - mruknął sam do siebie wściekły, że podkusiło go uszczknąć i drugiej sroczki, wszak jednej było aż nadto. Jesus Alfonso oblizał się na wspomnienie nadzwyczajnych talentów starszej dziedziczki, lecz wnet do rzeczywistości przywołał go głos Giertychellego, który wskutek wściekłości stracił był miłe dla ucha dźwięczne tony i brzmiał teraz po prostu piskliwie, psując pokaz męskiej siły i energii. Zdenerwowało to dodatkowo i tak już rozjuszonego Romea.

- Broń się, łotrze, jeśli ci życie miłe! – syknął więc złowrogo, kątem oka ogarniając sytuację i konstatując z zadowoleniem, iż pomimo kompromitującej awarii fonii młodsza dziedziczka wpatruje się w niego jak w święty obraz, a jego świeżutko wyglansowane buty z ostrogami zgodnie z obietnicą francuskiego szewca, sprzedającego swe wyroby hurtowo i detalicznie na Allegro, dodają paryskiego szyku atletycznej figurze.

Na takie dictum Jesus Alfonso w ataku rozpaczy pochylił głowę, lecz zamiast ukorzyć się przed rywalem, zaatakował niespodziewanie niczym buhaj na corridzie. Zaskoczony Romeo nie był dość szybkim matadorem i cios Jesusa Alfonso trafił celnie. Zamroczony mężczyzna osunął się z jękiem na podłogę, w ostatniej chwili chwytając zdrajcę za czuprynę. Wkrótce rywale tarzali się po werandzie, łomocząc pięściami, gdzie popadło. Wtem przez bitewny zgiełk zaczęły się przedzierać dziwne odgłosy, jakby śmiech i płacz jednocześnie. To Maria Dolores z nadmiaru emocji dostała ataku histerii. Panowie bez wątpienia kontynuowaliby krwawą jatkę, ale Maria Dolores zaczęła rwać włosy z głowy i drzeć na sobie szaty, odsłaniając to, czego przyzwoita panienka nie powinna nawet sama oglądać w zwierciadle, a co dopiero ukazywać oczom dwóch mężczyzn, z których żaden nie jest jej mężem. Obydwaj panowie zagapili się w oszołomieniu, nie bacząc, iż z rozbitych nosów zwisają im krwawe smarki. Pierwszy oprzytomniał Romeo Giertychelli, rzucił się jak tygrys na Jesusa Alfonso, pogrążonego w kontemplacji całkowicie wystawionych na światło dzienne podwiązek chichoczącej i szlochającej panny, obalił go na ziemię, zdzielił w szczękę, ugryzł w ucho i powstał, by ratować Marię Dolores przed hańbą. Na odchodnym kopnął jeszcze leżącego bez ruchu rywala, dając mu zakosztować swojej ostrogi. Kopnąłby go i drugi raz, ale trzask rozdzieranej tkaniny przypomniał mu w jednej chwili, iż sytuacja jest dramatyczna.

- Mario Dolores! Opamiętaj się! Co czynisz, szalona! – krzyknął w rozpaczy, gdyż Maria Dolores, zdarłszy z siebie wierzchnią suknię, zabrała się za tasiemki u gorsetu. – Lekarza! Lekarza!

Nadobna dziedziczka jednak nie zważała na jego słowa i była coraz bliżej ukazania światu dorodnych jabłek, uwięzionych dotąd w fiszbinach gorsetu. Zdesperowany Romeo chwycił stojący na stole dzbanek od kawy i zdzielił nim swą ukochaną, która z błogim uśmiechem osunęła się na ziemię, rozkładając nogi w sposób wysoce nieprzyzwoity.

***

Tymczasem w odległej republice...

W oczekiwaniu na zaufanego zausznika M'sieur de Canard'ski wydobył z lewego buta pancerny notatnik z wygrawerowanym złotymi głoskami napisem „tajne przez poufne”, a z prawego niepozorną puderniczkę, która kryła w sobie jednak trzykrotnie powiększające zwierciadełko.

- Nie zaszkodzi zlustrować gada – mruknął patrząc z nienawiścią na Tajemniczego Obcego, który wciąż powtarzał swoje „fonhołm”.

Ciąg dalszy nastąpi

- Ale ojciec Mushroom... - jęknęła.

- Co on ma do tego? - zdenerwował się Jesus Alfonso.

- Jeśli wyjdę za mąż przed trzydziestką, to ojciec Mushroom przejmie nasz majątek, taki jest zapis w testamencie! - Maria Dolores zręcznie wyrecytowała kłamstewko, obserwując dłoń sąsiada, która wędrowała po jej kolanie.

- Spiszemy więc umowę – wyszeptał młodzian muskając delikatnie wargami jej ucho. - Pani odda mi posiadłość w zarządzanie, aż do ukończenia trzydziestego roku życia, a potem wyprawimy huczne weselisko...

- A co z moją siostrą? Ona dziedziczy połowę majątku – wyszeptała Maria Dolores i złapała za wachlarz. O ile wachlarz był w stanie ostudzić pąsy na jej licach, o tyle pulsowanie, które odczuła we wstydliwym miejscu wzmogło się, podsycane sunącą po udzie ręką mężczyzny.

- Siostrzyczka nie zostanie skrzywdzona. - coraz namiętniej szeptał do ucha Jesus Alfonso. - Podzielimy zyski tak, by nikomu krzywda się nie stała. A ja będę szczęśliwy mogąc dać wszystko obu paniom.

Myśląc o zyskach, Jesus Alfonso oczywiście wyobrażał sobie obie dziedziczki w wielkim łożu, niecierpliwie oczekujące jego chuci.

Maria Dolores była już gotowa na wszystko, gdy nagle nad ich głowami zagrzmiał głęboki głos Romea:

- Senor Dżizas Al Pacino! Co robisz sam na sam z moją narzeczoną?

***

Tymczasem w odległej republice...

Mucha na plafonie nieznośnie brzęczała. Poczwara znów dała głos. Nieustannie powtarzała znaną już m'sieur de Canard'skiemu mantrę:

- Fonhołm.

Zaufany zausznik nie wracał z biblioteki...

Ciąg dalszy nastąpi

W niewinnych oczętach Marii Dolores zabłyszczały łzy. Starsza siostra postanowiła więc wziąć sprawę w swe rączęta. Pokręciła z dezaprobatą główką i oddaliła się niedopiwszy porannej kawy.

Maria Dolores nie została sama na długo. Na taras wkroczył Jesus Alfonso. Dziewczę przywitało się z młodzianem i skromnie spuściło oczęta.

- Jak zdrowie, senor? - zapytała trzepocząc firankami rzęs.

- A dziękuję, już dziś lepiej. - Jesus Alfonso rozwalając się na plecionym fotelu. Popatrzył pożądliwie na smutną dziewczynę, a po jego maleńkim umyśle przebiegło mnóstwo sprośnych myśli. Maria Dolores, w odróżnieniu od starszej siostry była czysta, jak pościel wyprana przez czarnoskórą praczkę. Młodzianowi zachciało się zerwać ten niewinny kwiat młodości.

- A zatem, droga sąsiadko – zagadnął dziedziczkę Jesus Alfonso. - Pani narzeczony postanowił opuścić wasze domostwo?

- Niestety, pewnie z powodu braku celi prokreacyjnej. - w błękitnych oczętach zaszkliły się łzy.

- A może właśnie dobrze... - w oczach młodzieńca błysnęły świetliste kurwiki.

- Życzysz mi pan staropanieństwa? - Maria Dolores wytrzymała jego wzrok.

- Ależ skąd! - młodzian przysunął się do dziewczyny i wziął do ręki jej drżącą dłoń. - Ja po prostu myślę, że taka wspaniała kobieta jest warta kogoś lepszego. Na przykład mnie... Połączylibyśmy nasze serca i majątki. Ja wiem, wiem, że macie panie ostatnio kłopoty finansowe, ale przy mojej pomocy postawilibyśmy posiadłość na nogi. Pani skromne trzysta hektarów kawowych pól i moje, olbrzymie, dobrze utrzymane trzydzieści... Proszę sobie to wyobrazić, trzysta trzydzieści hektarów, na których rośnie kawa, z czego połowa to rozpuszczalna...

***

Tymczasem w odległej republice...

Z ust poczwary dobył się cichy, chrapliwy głos:

- Fonhołm

M'sieur de Canard'ski z przerażeniem spojrzał na zaufanego zausznika. Wierny prezydentowi człowiek z mig pojął jego intencję i pobiegł do biblioteki po piętnastotomowy Słownik Wyrazów Nieznanych.

Ciąg dalszy nastąpi

- To jak będzie z tą celą prokreacyjną? - spytała Maria Dolores przymilnym głosem.

- Najpierw musimy zmodernizować plantację, a potem zbudujemy ci celę prokreacyjną. Najlepiej w kazamatach. - twardo odparła starsza siostra.

- To ja nigdy nie pozbędę się cnoty. - westchnęła młodsza.

- Boś głupia. - starsza wzruszyła ramionami. - Po co zalecałaś się do parobka?

- Bo ja chciałam.... - zająknęła się Maria Dolores. - Chciałam aby mój ukochany poczuł zazdrość.

- A w efekcie się obraził.

- Ja nie wiedziałam... - młodsza dziedziczka smutnie spuściła główkę, a promienie słońca zabłyszczały w jej płowym warkoczu.

- I nadal nic z tego nie masz. Romeo na po tym jak się ocknął zapowiedział, że z samego rana odjedzie do pustelni w powiecie berdyczowskim, a ty nawet parobka nie poużywałaś.

- Skąd wiesz? - Maria Dolores przekornie przekrzywiła główkę.

- Bo ja go używałam. - brutalnie oświadczyła Rosa Inez.

Zza pleców dobiegł je dźwięk rozbijającej się o kamienną posadzkę filiżanek. To Isaura upuściła dzbanek z kawą.

- Co za niezdara – Rosa Inez pokręciła głową – rozbiła dzbanek z kawą rozpuszczalną. - A ja tak się starałam, by pod ukryciem nocy ukraść kilka ziarenek z eksperymentalnej plantacji w sąsiedztwie.

- Nie sądzę, by uprawa kawy rozpuszczalnej przyjęła się w naszym regionie. - zmieniła temat Maria Dolores. - Concha, moja pokojówka, którą wysłałas w podróż, powiedziała, że Andreas le Perro zapowiedział kolejne bunty chłopskie, jeśli ta roślina zagości na naszych polach. Odgrażał się, że czarnoskórzy robotnicy nie będą podczas pracy śpiewać bluesowych kawałków, tylko zaczną rapować.

- Strachy na lachy. - mruknęła Rosa Inez. - Jak się będzie stawiał, to zamkniemy go w kazamatach.

Tymczasemm zastępująca nieobecną Conchę, kucharka Isaura przysłuchiwała się rozmowie sióstr. Cichutko zmywała z posadzki rozlaną kawę rozpuszczalną i w pamięci notowała każde słowo dziedziczek. Po uprzątnięciu tarasu wymknęła się cichcem do kurnej chaty Andreasa le Perro.

***

Tymczasem w odległej republice...

Klęcząca przed prezydentem poczwara ostrożnie wyciągnęła dłoń. Powoli podniosła palec i wskazała ozdobny plafon. Wszyscy zebrani w komnacie z uwagą podążyli wzrokiem w miejsce wyznaczone przez potwora: ich oczom ukazała się mucha. Owad siedział bezczelnie na malowidle przedstawiającym alegorię czterech pór roku.

Ciąg dalszy nastąpi

- Siostrzyczko, zachowuj się – Rosa Inez przywołała młodszą dziedziczkę do porządku, ta jednak ani myślała oderwać wzrok od pięknego służącego.

- Wysłałaś moją osobistą pokojówkę do stolicy prowincji, nieprawdaż? - zaczepnie spytała Maria Dolores. - Nie ma mi teraz kto usługiwać, zatem niech ten młodzian zastąpi Conchitę na czas jej nieobecności.

Kucharka Isaura nieśmiało zaproponowała swoje usługi, ale została zignorowana, podobnie jak zdębiały z wrażenia Romeo Giertychelli i z trudem łapiący powietrze Jesus Alfonso, ciągle zwisający głową w dół.

- Choć mój piękny – zalotnie uśmiechnęła się Maria Dolores. - Osobiście pouczę cię w twoich obowiązkach.

Tego było dla parobka za wiele: puścił czerwonego na twarzy Jesusa Alfonso i złapał się za głowę, choć powinien za inną część ciała. Młodzian z sąsiedztwa runął na podłogę z okropnym krzykiem. Parobek przerażony spojrzał na spoczywającego w nienaturalnej pozie Jesusa Alfonsa, a potem przeniósł wzrok na ukochaną Isaurę. Ta odęła piękne usteczka, poprawiła koronkowy czepek, skrywający nieskromną czerń warkocza i z płaczem wybiegła. Romeo Giertychelli podniósł się wreszcie z łożnicy i z wysokości swej głęboko myślącej twarzy, spojrzał na siostry.

- W tym zamku odprawiają się bezeceństwa, niegodne dobrego domu. Opuszczam panie na zawsze, proszę się ze mną nie kontaktować, no chyba, że miałyby to być prośby o przebaczenie. Kierujcie je do mojej pustelni w powiecie berdyczowskim, ale nie wiem czy będę czytał korespondencję. Muszę oddać się modlitwie i ascezie.
Z dumnie uniesioną głową udał się ku wyjściu. Niestety, zapomniał, że gotyckie zamczysko było budowane w czasach, gdy populacja była znacznie niższa, więc z hukiem zaczepił czołem o framugę i legł na progu.

Rosa Inez rozbawionym wzrokiem popatrzyła na Jesusa Alfonso i Romea Giertychellego.

- No to mamy dwóch mężczyzn w domu: połamańca i stukniętego. Dopóki piękny Romeo nie przyjdzie do siebie, nie dowiemy się, jaką tajemnicę kryje nasza mosiężna kołatka...

***

Tymczasem w odległej republice...

Na znak zaufanego zausznika do sypialni Mme de Canard'ski wbiegli żołnierze. Jedni pomogli swojemu prezydentowi wstać, a pozostali rzucili podmieńca na kolana przed swym władcą. Stal bagnetów zmroziła szyję ohydy, schowanej pod szatami pani prezydentowej.

Ciąg dalszy nastąpi

- Teraz! Bierz go! - wrzasnęła do siostry Rosa Inez. - Niech cię weźmie na oczach nas wszystkich!

Jesus Alfonso zobaczył co się święci i też dał nura między kłębiące się ciała, licząc na dokończenie tego, co skończyć nie było mu dane tego wieczora. Z gościnnego pokoju zaczęły dobywać się okrzyki i westchnienia godne największego potępienia. Czające się po kątach wysłanniczki Bractwa Szetlandzkich Kapeluszy wyszły ze swych kryjówek i dały znać przechodzącej służącej. Dziewka zaalarmowała resztę służby. Kilka dorodnych dziewcząt i nowy parobek wpadli do pokoju. Nie wiedząc co się święci, zaczęli ściągać stary baldachim z poplątanych sylwetek. Gdy stare sukno oswobodziło osoby na łożu, ich oczom ukazał się przedziwny widok: Romeo zaciskał udami szyję Jesusa Alfonso, Maria Dolores ściskała w dłoniach nieświeżą skarpetkę tegoż, a Rosa Inez próbowała wyplątać obcasy pantofelków spomiędzy falbanek sukni siostry.

- Senor Dżizas Al Pacino! - zagrzmiał głos Romea. - Co robisz pan między moimi udami?

- To ja się pyta, senior co twój rozporek robi przed moim nosem! Chcesz mnie namówić do igraszek, jakich nie czyniłem nigdy, i którymi się brzydzę?

- Co mi senor amputujesz? - zgorszony Romeo usiłował oswobodzić Jesusa Alfonso spomiędzy nóg. Rosły parobek podszedł do skłębionych ciał i złapał mężczyznę za łydki. Jednym zręcznym ruchem pociągnął i podniósł ramiona. Jesus Alfonso zawisł, bezskutecznie próbując dotknąć dłońmi podłogi.

***

Tymczasem w odległej republice...

Mme de Canard'ski powolnym ruchem podnosiła welon. Zebrani w pomieszczeniu z zadziwieniem wstrzymywali oddech. Gdy czarna koronka objawiła oblicze kobiety, okrzyk zdziwienia rozniósł się po salach pałacu prezydenckiego.

- Nie! - jęknął m'sieur de Canard'ski.

- To spisek! - syknął przez zęby zaufany zausznik prezydenta.

- Podmienili mi żonę! O moja ukochana, gdzieżeś? W jakich ciemnych kazamatach obcych więzień przebywasz? - prezydent runął na kolana i z rozpaczy począł bić czołem o starą, kamienną i popękaną na przestrzeni wieków posadzkę.

Ciąg dalszy nastąpi

- Jakiż on piękny! - westchnęła Maria Dolores patrząc na zemdlonego Romea Giertychellego. Ponieważ ukochany młodszej siostry był mężczyzną słusznego wzrostu, jego stopy odziane w błyszczące lakierki smętnie zwisały poza materac. Inna część ciała jednakowoż nie zwisała.

- I jaki męski! - zaśmiała się Rosa Inez. - Od pół godziny leży zemdlony, a tu ciągle... - postukała palcem w twardość w okolicy rozporka.

- Myślisz, że śni o mnie w celi prokreacyjnej? - rozmarzyła się Maria Dolores.

- To wam trzeba specjalną celę budować? - zgorszyła się siostra. - Nie wiesz nawet jakie wydatki nasz czekają! Będziemy musiały zmodernizować plantację. Czy ty wiesz, że sąsiedzi sprowadzili sadzonki kawy rozpuszczalnej... a my? Siedzimy w plantatorskim średniowieczu! A do tego jeszcze ten le Perro: niby wysypując na drogi importowaną kawę działa na naszą korzyść, ale tylko pozornie. Podburza chłopów, by zakładali związki zawodowe i spółdzielnie produkcyjne! A ty, o niewdzięczna, jeszcze wyciągasz do mnie rękę bym dała na budowę celi prokreacyjnej! Nie ma mowy! Nie będzie dzieci w naszym zamczysku, zanim lokalne władze nie ogłoszą becikowego dla każdego. - oświadczyła twardo.

- Więc mam umrzeć dziewicą? - rozszlochała się Maria Dolores.

- Skoro twój wybranek jest gotowy do akcji, to może wykorzystasz moment jego niedyspozycji? - Rosa Inez szelmowsko oblizała karminową wargę różowym języczkiem, czym zlizała z ust resztę szminki o smaku malinowym. - Poczekaj, zaraz ci przygotuję kochanka! - wskoczyła na łoże, podpatrzonym u stryjaszka Chucka kopniakiem zrzuciła z łożnicy ciągle nieprzytomnego Jesusa Alfonso i złapała Romea za rozporek. Zręcznym ruchem złapała za suwak i już miała go rozsunąć, gdy coś ją zaniepokoiło w krągłościach romeowych dżinsów.

- On nie jest gotowy! - wykrzyknęły obie siostry jednocześnie.

- Coś tkwi w jego kieszeni. - wyszeptała zdumiona Maria Dolores.

- To nasza mosiężna kołatka! - dwa damskie głosy rozległy się w gościnnej sypialni, co wybudziło obu panów.

***

Tymczasem w odległej republice...

M'sieur de Canard'ski władczym tonem spojrzał na ubraną na czarno małżonkę. Koronkowy welon powoli podnosił się i ukazywał w skąpym świetle świec oblicze prezydenckiej małżonki.

Ciąg dalszy nastąpi